Als vier jarige praatte ik nauwelijks. Ik was vooral bezig met mijn kleinere broertjes en zusjes. Ik communiceerde op een andere manier. Eenmaal op de kleuterschool zag ik veel verdrietige kinderen. Hun verdriet raakte mij diep en ik begreep niet waarom de juf ze niet troostte. Ik wist het zeker. Ik word later juf en ga al die kleuters troosten. In klas 1 werden tijdens de leesles woorden zoals maan, zaag, fien en vier aangeboden. Ik had geluk want bij deze woorden kon ik me iets voorstellen. Ik kon de woorden als geheel in me opslaan. Onbewust heb ik tijdens het leren lezen mijn beelden gebruikt. Spelling ging moeilijk. Klanken hadden voor mij geen betekenis. Dat ik iets anders moest schrijven dan ik hoorde was verwarrend. Ik ging mezelf steeds meer aanpassen en vergat mijn eigen manier van leren. Ik had het gevoel: “later doe ik het als juf anders” Tijdens de geschiedenisles kon ik de gebeurtenissen niet in een goede volgorde plaatsen. Ik begreep niet hoe ik de gebeurtenissen kon plaatsen binnen het geheel. De frustraties stapelden zich op. En op mijn rapport stond te lezen: Lucie moet meer praten!
In het jaar 2003 werkte ik 20 jaar in het kleuteronderwijs en voelde ik me gelukkig in de kleuterwereld. Ik heb vele kleuters getroost tijdens hun eerste stappen in het onderwijs. Toen mijn eigen kinderen naar school gingen viel het mij op dat mijn dochter niet begreep wat “rijmen” was. Ze wist niet wat met “hakken” en “plakken” werd bedoeld. Ze wilde niet naar groep 3. Ik ging rondkijken op internet en kwam terecht bij het wereldspel van Ojemann. Hier wilde ik meer over weten. Ik heb Nel Ojemann persoonlijk mogen ontmoeten. Zij wees mij erop dat ik “ja” knikte en “nee” bedoelde als ik iets niet begreep. Zij begreep mij!
Na deze ervaring wilde ik graag nog meer leren over beelddenken. Ik kwam in contact met de D.D.A Nederland en heb daar veel geleerd van met name Siegerdina en Robin. Mijn eigen manier van leren kwam weer tevoorschijn. Ik herkende nu mijn eigen signalen van desoriëntatie en weet nu hoe ik dit kan corrigeren. Ik werd ook steeds nieuwsgieriger naar de hogere groepen in het basisonderwijs en heb de grote stap gemaakt naar les geven in groep 5. Hier leerde ik dat het belangrijk is om de leerstof vanuit meerdere intelligenties aan te bieden. Het is belangrijk dat de kinderen dan goed gefocust zijn. Ik bied de kinderen de Davis Leer Strategien aan. Nu hebben ze gereedschappen en manieren geleerd om hun aandacht te richten op hun werk en hun aandacht langer vast te houden. Soms hebben kinderen meer individuele begeleiding nodig om zich weer te kunnen herinneren wie ze zijn en te ontdekken hoe hun manier van leren is. Dit kan in mijn praktijk “eigenbeeld”
Het valt mij op dat kinderen en volwassenen met dyslexie, A.D.H.D en autisme heel gevoelig zijn en vaak moeite hebben met het filteren van hun vele indrukken. Ook hebben ze vaak last van allerlei allergieën of voedselintoleranties. Tijdens mijn opleiding tot sensitherapeute in 2006 heb ik geleerd hoe je o.a. met de biosensor kunt meten waar je allergisch voor bent. Kijk voor meer informatie bij sensi-therapie.